เรื่องของศีลห้า

พระพุทธองค์ตรัสว่า สิ่งที่พุทธศาสนิกชนพึงมีอย่างน้อยคือศีลห้า เพราะศีลเป็นเครื่องเกราะกันตัว อันหมายถึง เครื่องมือที่ทำให้เราเป็นสุขได้ เพราะหากว่าเรามีชีวิตที่ปกติสุข ละเว้นจากการเบียดเบียนใครแล้ว สมาธิย่อมเกิดขึ้นและปัญญาย่อมตามมาเป็นที่สุด

ความมีอยู่ของศีลทดสอบได้เมื่อมีข้อทดสอบมาแล้วเราเลือกจะเดินทางใด จะรักษามันไว้ได้หรือไม่ ศีลจึงมีกำลังใจเป้นเครื่องหมายสำคัญในการวัด

ความมีอยู่่ของศีลมิได้นับเมื่อยามเราอยู่เฉยๆ ไร้ซึ่งข้อทดสอบ แล้วทึกทักเอาว่าตนเป็นผุ้มีศีล แต่เมื่อเกิดข้อทดสอบแล้วตกก็เข้าข้างตนเองถูๆไถๆว่า เกิดการทุศีลโดยชั่วครั้งชั่วคราวเท้านั้น เสแสร้งแก้ต่างตนว่าที่ผ่านมานั้นเราเป็นผู้มีศีลดีแล้ว

ศีลจะมาเป็นเครื่องทดสอบเราเสมอ ในวันที่เราคิดว่าแน่ ไม่มีวันละเมิดศีล โดยเฉพาะข้อนี้ข้อนั้นที่เราเคยนึกเสมอว่าจะไม่มีวันละเมิดเด็ดขาด

และแล้ว เมื่อข้อสอบมาเยือน ก็อยู่ที่ว่าเราจะตั้งสติแล้วพึงรักษาศีลให้สะอาดผ่องแผ้วมากที่สุดเพียงใด นอกจากศีลจะไม่ทะลุแล้ว ตัวเราเองย่อมพ้นอบายภูมิเช่นกัน

ในเมื่อเราเลือกได้ ก็อยู่ที่ว่าเราจะเืลือกไปทางไหน