Christy Chung (again)

เวบบล็อคนี้ของฉันแทบไม่เคยมีใครมาเยี่ยมอ่าน บางครั้งฉันก็อยากจะปิดเวบนี้หนีทิ้ง แต่เมื่อมาพิจารณาแล้วว่าหากฉันไม่ได้ใช้เวบนี้ให้เป็นพื้นที่บริหารอีโก้ของฉัน หากแต่เป็นที่ระบายส่วนตัว แค่นี้กน่าจะเป็นเหตุผลส่วนตัวให้ชั้นยังเก้บเวบนี้ไว้พอแล้ว

ในบรรดาหัวข้อของฉันในเวบนี้ จากสถิติผู้เยี่ยมชมของฉันนั้น จะมาจากผู้ที่ค้นหาคนว่า  Christy Chung เสียเกือบทั้งหมด คำพูดของเธอช่างเป็นแรงบรรดาลใจ เป้นกำลังใจให้กับฉันเสียจริงๆ

เมื่อคืน ฉันก็มีอันต้องขุ้นข้องหมองใจกับอดีตเพื่อนคนหนึ่งที่เฝ้าตัดสินฉัน พูดให้ฉันท้อใจ ถามฉันว่าเรียนปริญญาเอกถึงไหนแล้ว เขียนได้ไม่กี่หมื่นคำเองหรือ ในขณะที่แฟนของเค้านั้น เขียนได้แสนคำแล้ว และคาดว่าจะเขียนถึงสองแสนคำ (แล้วค่อยตัดออกเหลือแปดหมื่นเพื่อยื่นจบปริญญาเอก!)

ทั้งๆที่เมื่อพิจารณาตามเหตุผลที่แท้จริงแล้ว ฉันก็อดสงสัยไมไ่ด้ เพราะหากว่าแฟนเค้าเจ๋ง เขียนได้อย่างนั้นจริงๆ ทำไมขึ้นปีสีแล้ว อาจารย์ยังไม่ปล่อยตัวให้มาเก้บข้อมูล! ตอนนี้เค้าเขียนอะไรไปได้ตั้งแสนคำ ฉันยังงงไม่หาย เพราะหากยังไม่เก้บข้อมูลน่าจะยังเขียนได้แค่ literature review ซึ่งก็แค่ประมาณ 25-30%ของจำนวนคำที่กำหนด ก็แค่สองสามหมื่นคำเท่านั้น!

ละแล้วเราสองคนก็เถียงกันไม่รู้จบถึงข้อดีข้อเสียของการเขียนงานปริยญาเอกให้อยู่ในword limit ไปเลย กับคนที่เขียนเกินสามเท่าแล้วต้องเสียเวลามาแก้งานใหม่อีก โดยอ้างว่ามันช่วยเตรียมสอบป้องกัน (Viva)ได้มากกว่า ข้อแท้จริงเ้นอย่างไรก็ไม่ทราบ แต่ก็อดทำให้ฉันคิดถึงคำพูดของคริสตี้ ชุงอีกไม่ได้ว่า มีคนมากมายในโลกที่ไม่ชอบให้กำลังใจชาวบ้านมีแต่มาด่าว่าชาวบ้าน ในขณะที่หน้าที่ของเราคือต้องคิดแง่บวก

ตกดึกมาก พอเล่าเรื่องให้รุ่นพี่ปริญญาเอกอีกคน เค้ากลับบอกนีน่าว่า ประทับใจมากที่นีน่าทำงานได้มากขนาดนั้น ในเวลาที่ผ่านมา!

นีน่าไม่ทราบหรอกว่าจริงๆนีน่าทำงานได้สมน้ำสมเนื้อกะเวลาเรียนไหม ทราบแต่ว่า ตื่นเช้ามาวันนี้ รู้สึกโลกมันสดใส สีครามสวยกว่าทุกๆวัน ทั้งๆที่ความจริง ฟ้าสีออกคลึ้มจะตาย!

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คำพูดดีๆ ทำให้เรามีกำลังใจ คำพูดแย่ๆ ทำให้ความรู้สึกอับปาง การให้กำลังใจในแง่บวกย่อมให้ผลบวกกว่าชักใบให้เรือเสีย!